Pojawienie się takich cech planowania, jak: adaptacyjność, złożoność i kosztowność zaczęło wywierać wpływ na kształtowanie się wśród części kadry kierowniczej przedsiębiorstw obojętnego lub niechętnego stosunku do planowania i kwestionowanie jego znaczenia. Postawy takie pojawiają się mimo tego, że w teorii zarządzania wskazuje się na duże znaczenie planowania. Zgodnie z teorią, planowanie jest bowiem uznawane za podstawową czynność (funkcję) kierowniczą, która:
-    umożliwia płynne przechodzenie od dziś do przyszłości,
-    dostarcza  racjonalnych  przesłanek działaniom  kierowniczym  w zakresie funkcji organizowania, motywowania i kontroli,
-    zapewnia największe szanse na sukces i najmniejsze prawdopodobieństwo błędów,
-    umożliwia radzenie sobie ze złożonością i zmiennością otoczenia,
-    pozwala zrozumieć przedsiębiorstwo i podejmować lepsze decyzje.
W literaturze przedmiotu podkreśla się także, że znaczenie i potrzeba planowania rosną wraz ze wzrostem:
-    złożoności technologii,
-    stopnia specjalizacji,
-    rozmiarów inwestycyjnych,
-    niepewności.